همزمان با کاهش فایل‌های اجاره مسکن در تهران، آگهی‌های «همخانه» روندی صعودی به خود گرفته است؛ پدیده‌ای که نشان‌دهنده فشار فزاینده هزینه‌های زندگی و دشواری تأمین سرپناه مستقل، حتی برای بخشی از طبقه متوسط شهری است.

به گزارش خبرنگار کیوسک خبر، بررسی‌های میدانی از بازار اجاره مسکن در پایتخت حکایت از تغییر تدریجی اما معنادار در الگوی سکونت دارد: خداحافظی با «زندگی مستقل» و اقبال به «همخانه شدن».

در هفته‌های اخیر، ورق‌زدن آگهی‌های اجاره در تهران نشان‌دهنده واقعیتی تلخ اما آشکار است. تعداد فایل‌های اجاره سنتی رو به کاهش است و در مقابل، آگهی‌هایی با عنوان «همخانه» یا «هم‌اتاقی» افزایش چشمگیری یافته است. فعالان بازار مسکن این موضوع را نتیجه مستقیم تورم مزمن، رشد جهشی اجاره‌بها و کاهش قدرت خرید خانوارها می‌دانند. بسیاری از مستأجران به جای جابه‌جایی و پرداخت هزینه‌های سنگین بنگاه و کمیسیون، ترجیح می‌دهند قرارداد قبلی خود را تمدید کنند؛ فراری که خود عاملی برای کاهش فایل‌های اجاره در بازار آزاد شده است.

نقشه پراکندگی آگهی‌های «همخانه» نشان می‌دهد که هسته اصلی این پدیده در مناطق مرکزی و نیمه‌مرکزی پایتخت متمرکز است. نزدیکی به مراکز اداری و تجاری، شرکت‌ها و همچنین دسترسی به خطوط حمل‌ونقل عمومی، دلیل اصلی این تمرکز به شمار می‌رود؛ چراکه متقاضیان همخانه معمولاً به دنبال کاهش همزمان هزینه مسکن و ایاب‌وذهاب هستند. با این حال، این روند به مرکز شهر محدود نمانده و در مناطق شرقی، غربی و حتی برخی محله‌های جنوبی تهران نیز آگهی‌های مشابه دیده می‌شود.

متن آگهی‌ها تصویر روشنی از طیف متقاضیان ارائه می‌دهد: عمدتاً جوانان شاغل، کارمندان، دانشجویان و افرادی که به تنهایی از پس اجاره یک واحد مستقل برنمی‌آیند. در اغلب این آگهی‌ها تأکید شده که فرد جدید باید در پرداخت اجاره ماهانه و هزینه‌های جاری خانه سهیم باشد. بسیاری نیز صراحتاً اعلام کرده‌اند که توان تأمین مبلغ رهن را ندارند و تنها قادر به پرداخت سهم اجاره به‌صورت ماهانه هستند.

تنوع شغلی متقاضیان همخانه، عمق بحران را آشکار می‌سازد. در میان آگهی‌دهندگان و متقاضیان، عناوین شغلی متفاوتی از پزشک و کارمند دولت گرفته تا برنامه‌نویس، مهندس عمران، مهندس هوافضا، مدرس موسیقی و فعالان حوزه خودرو دیده می‌شود. این تنوع نشان می‌دهد فشار هزینه‌های مسکن دیگر تنها گریبان‌گیر اقشار کم‌درآمد نیست؛ بلکه بخش قابل توجهی از طبقه متوسط شهری نیز برای تأمین سرپناه ناچار به اشتراک‌گذاری حریم شخصی خود شده است.

برخی آگهی‌ها نیز مربوط به مالکانی است که آپارتمان خود را همراه با لوازم منزل در اختیار همخانه قرار می‌دهند تا از این راه بخشی از هزینه‌های زندگی خود را جبران کنند. در این موارد، معمولاً به امکانات خانه، تعداد اتاق‌ها، فاصله تا مترو و شرایط رفت‌وآمد اشاره شده و گاهی نیز محدودیت‌هایی مثل جنسیت، وضعیت تأهل، محدوده سنی (اغلب تا ۴۵ سال) یا شاغل بودن قید می‌شود.

کارشناسان بازار مسکن هشدار می‌دهند گسترش پدیده همخانه شدن، افزون بر تبعات اقتصادی، پیامدهای اجتماعی و روانی در پی خواهد داشت. کاهش حریم خصوصی، افزایش تنش‌های ناشی از زندگی اشتراکی، ناامنی روانی و کاهش کیفیت زندگی از جمله عوارض کوتاه‌مدت این روند است. در بلندمدت نیز تداوم این وضعیت می‌تواند تشکیل خانواده را دشوارتر کند و زندگی مستقل را برای بخش بزرگی از شاغلان و حقوق‌بگیران به کالایی دست‌نیافتنی تبدیل سازد.

اگر روند صعودی هزینه‌های مسکن مهار نشود و درآمدها متناسب با آن رشد نکند، پدیده همخانه شدن که پیش‌تر بیشتر در میان دانشجویان و مهاجران رایج بود، به بخشی از سبک زندگی اجباری برای طیف گسترده‌تری از ساکنان تهران تبدیل خواهد شد. آنچه امروز به عنوان یک راهکار موقت دیده می‌شود، فردا ممکن است به هنجاری پایدار در کلانشهر پایتخت بدل شود.

لینک اینستاگرام:

https://www.instagram.com/p/DYLxqwWihEv/?utm_source=ig_web_copy_link