در روزگاری که ناامنی‌های اقتصادی و پیامدهای جنگ، سفره بسیاری از خانواده‌ها را کوچک‌تر کرده، روایت‌هایی از مدارای بی‌چشمداشت برخی موجران، امیدی تازه در دل مستأجران دمیده است؛ رفتارهایی که درس‌آموزِ انسانیت در بحران‌هاست.

به گزارش خبرنگار کیوسک خبر، در میان التهاب‌های ناشی از جنگ و رکود حاکم بر بازار، آنچه بیش از آمار و ارقام، گره‌گشای زندگی مردم شده، «مهربانیِ به‌موقع» است. این‌روزها بسیاری از خانواده‌ها و کسبه‌های کوچک، از یک سو با کاهش درآمد و از سوی دیگر با دغدغه اجاره‌بهای خانه و مغازه دست‌وپنجه نرم می‌کنند. اما در این میان، روایت‌های امیدوارکننده‌ای از صاحبخانه‌هایی به گوش می‌رسد که گذشت را جایگزینِ سخت‌گیری کرده‌اند.

در گروه‌های همسایگی در پیام‌رسان‌های داخلی، مستأجران از لطف موجرانی می‌گویند که کرایه ماه را به تأخیر انداخته‌اند. یکی از رانندگان سکوهای اینترنتی می‌نویسد: «صاحبخانه‌ام وقتی دید اوضاع کارم به هم ریخته، گفت اجاره این ماه را بگذار برای روزهای آرامش». در جای دیگر، دختری سرپرست خانوار روایت می‌کند: «با اتمام قرارداد، صاحبخانه نه تنها اجازه ماندن داد، بلکه همانند فرزندانش به ما عیدی داد و نصف یک‌ماه اجاره را برگرداند.»

این همدلی فقط به بخش مسکن محدود نمانده است. بازاری از پوشاک در جنوب تهران، شاهد روایت مغازه‌داری است که می‌گوید: «صاحب مغازه دید بازار عید راکد است، گفت هر وقت دستت آمد بپرداز». حتی در مواردی، یک خانه با اجاره نمادین ۱۰۰ هزار تومانی در اختیار خانواده‌های جنگ‌زده قرار گرفته تا پایان بحران.

در سوی دیگر، برخی موجران منصف نیز درددل می‌کنند که آن‌ها هم به درآمد اجاره برای گذران زندگی وابسته‌اند. اما تأکید آن‌ها بر این نکته است: «اگر وضع مالی بدی نداریم، هوای مستأجر را داشته باشیم». این نگاه دوطرفه، نشان‌دهنده بلوغ اجتماعی در بحران‌های ملی است.

آنچه از این روایت‌ها برمی‌آید، الگویی ارزشمند از سرمایه اجتماعی در برابر شوک‌های اقتصادی است. در شرایطی که آمارهای رسمی از کاهش قدرت خرید حکایت دارد، این رفتارهای خودجوش، تار و پود زندگی را از هم‌گسیختگی نجات می‌دهد. بسیاری از صاحبخانه‌ها ثابت کرده‌اند که می‌شود هم کسب‌وکار داشت و هم معرفت؛ می‌شود طلبکار بود اما یاد گرفت که انسانیت از سفته هم واجب‌تر است.

بی‌گمان، این روزهای سخت نیز خواهد گذشت. اما خاطره آن صاحبخانه‌ای که در اوج بحران، دست مستأجر را گرفت، در یادها خواهد ماند. شاید اگر هر یک از ما از خود با «اندکی مدارا» شروع کنیم، طعم شیرین «باهم‌بودگی» را در تلخ‌ترین روزها نیز بچشیم. امید که این فرهنگ نیکو، پس از جنگ نیز در روابط موجر و مستأجر تداوم یابد و الگویی برای اصلاح مناسبات اقتصادی شود.