مسعود یوسفی ـ روزنامه نگار
قدرت موشکی جمهوری اسلامی ایران در جنگ اخیر چنان بود که آمریکا و اسراییل را به قبول یک آتش بس هر چند موقت وادار ساخت و همین گزاره نشان می دهد که اگر جمهوری اسلامی بخواهد و اراده کند که طرح و پروژه ای را به جریان بیندازد، قاعدتا هیچ نوع تحریم و محدودیتی نمی تواند مانع از اجرا و انجام آن شود. در اینجا این پرسش اساسی پیش می آید که پس چرا ما در اجرای سایر طرح ها و پروژه های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و… با قدرت عمل نمی کنیم و چرا جایگاه ایران در جدول شاخص های رفاهی و معیشتی کشورها تا به این اندازه نازل است و غالبا در رتبه های پایین جدول قرار دارد؟

آدرس غلط سودجویان
پاسخ غالب و روتین بعضی کارشناسان و حتی مردم معمولی وفادار به جمهوری اسلامی به این دست پرسش ها این بوده و هست که آمریکا نمی گذارد و تحریم ها مانع هستند. در اینجا باز پرسش دیگری به ذهن می آید؛ « پس چگونه است که آمریکا و تحریم ها نتوانستند مانع ایجاد و توسعه پروژه موشکی جمهوری اسلامی بشوند؟». بویژه اینکه اگر قرار بود آمریکا و هر ابرقدرت دیگری مانع ترقی و توسعه ایران در حوزه های مختلف شود به طریق اولی نباید اجازه می داد که ایران در حوزه تولید موشک پیشرفت کند و به یک قدرت موشکی تبدیل شود. بنابر این ادعای تاثیرگذاری تحریم ها و مخالفت آمریکا نمی تواند پاسخ منطقی و قابل قبولی برای توجیه عدم پیشرفت ما در سایر حوزه ها و بخش های مختلف دیگر باشد و همانطور که در ابتدای این یادداشت ذکر شد توان تولید موشک های پیشرفته توسط جمهوری اسلامی ایران به خوبی نشان داد که ایران اگر بخواهد و تصمیم بگیرد می تواند در همه حوزه ها و بخش های مختلف اقتصادی، اجتماعی، صنعتی و…به موفقیت های لازم و حتی خیره کننده دست پیدا کند، اما اینکه چرا این اتفاق نمی افتد و یا کمتر اتفاق می افتد را بایستی در رفتار انحصارگرایانه و زیاده خواهی تعدادی افراد سودجو دانست که بنا به دلائل مختلف نمی خواهند کشور به ترقی و توسعه لازم دست پیدا کند.

بطلان یک ادعا
این عده به خوبی می دانند که لازمه رونق و توسعه کشور، رفع هرگونه انحصار طلبی و ایجاد ارتباط منطقی با کشورها و دولت های دیگر است و اگر این اتفاق رخ بدهد آن ها جایگاه و موقعیت خودشان را از دست می دهند. این عده به همین دلیل آدرس غلط می دهند و به دیگران این گونه القا می کنند که این قدرت های برتر هستند که به ایران اجازه پیشرفت در زمینه های مختلف را نمی دهند و خودشان در پس همین القائات و تلقینات به انحصارگری و سوء استفاده از نفوذ و جایگاه شان مشغول می شوند. بر این مبنا باید این گونه استدلال کرد که ظهور و بروز ایران به عنوان یک قدرت موشکی در دنیا و وادارساختن آمریکا و اسرائیل به قبول « آتش بس»، بطلان فرضیه ها و گزاره های نخ نما شده و رنگ باخته « آمریکا نمی گذارد»، «آمریکا از پیشرفت ایران جلوگیری می کند»، « ابرقدرت ها نمی خواهند ایران پیشرفت کند» و… را به خوبی آشکار می سازد. از این‌رو لازم می نماید برنامه ریزان و تصمیم گیرندگان ارشد مملکتی، به پشتوانه همین قاعده و اصل توان موشکی، همه امکانات کشور را بسیج نموده و موجبات پیشرفت و توسعه متوازن ایران عزیز را در همه حوزه های اقتصادی، صنعتی و اجتماعی و… فراهم بیاورند و مردم و مملکت را از اسارت و انحصار سودجویان رهایی ببخشند.