مسعود یوسفی ـ روزنامه نگار
یکم: زن و مرد میانسالی کنار خیابان ایستاده اند و منتظر تاکسی هستند. تتمه پولی که برای شان باقی مانده کفاف کرایه تاکسی را نمی دهد، به همین خاطر مرد منتظر است تا یک تاکسی خالی از راه برسد و آن ها سوار شوند و تا مسافر دیگری سوار نشده همان مقدار پول را در دست راننده بگذارد و با شرمندگی به او بگوید که همه پولی که دارد همین است.
دوم: زن جوانی با سر و وضعی که نشان از فقر و فلاکت او می دهد، دختربچه یکی، دو ساله اش را در آغوش گرفته است و وقتی که می خواهد از مقابل سوپر مارکت محله شان عبور کند بچه را این دست و آن دست می کند و با ترفندهای مختلف سعی دارد حواس دختربچه را پرت کند مبادا که او در این وانفسای بی پولی هوس « قاقا لیلی» کند و داد و هوار راه بیندازد.
سوم: مرد جوانی که خودروی پرایدش را برای فروش گذاشته است تا بتواند هزینه عمل جراحی قلب همسرش را بدهد، درست در همین زمان توسط کارفرمایش از کار اخراج می شود آن هم به این بهانه که مثل بقیه کارمندهای شرکت با کارفرما نمی جوشد و حالا این اخراج هم برای او قوز بالاقوز شده است.
چهارم: زن میانسالی که پسر جوان خواهرش را هر بار که زنگ می زند به بهانه های مختلف دست به سر می کند تا نتواند به خانه آن ها بیاید مبادا که او و شوهرش به خاطر گرانی مواد غذایی نتوانند از عهده یک پذیرایی ساده برآیند.
این حکایت ها و هزاران حکایت مشابه دیگر، هر روز و هر ساعت در گوشه و کنار مملکت رخ می دهد و متاسفانه تدبیر و چاره محسوس و موثری برای رفع این حجم از گرفتاری و دشواری اندیشیده نشده است. این در حالی ست که اگر مسولین و متولیان جامعه به موازات تلاشی که برای افزایش توان موشکی و نظامی کشور به کار می بندند و در مقابل ابرقدرتی همچون آمریکا ایستادگی نشان می دهند، برای مهار گرانی و تورم افسار گسیخته نیز تدبیر لازم به کار بگیرند و همت و اراده لازم از خودنشان بدهند، هیچ وقت تا این اندازه شاهد فقر و نداری و شرمندگی مردم و خانواده ها نخواهیم بود.