با گذر از نوسانات مداوم و تحرکات محدود در بخش تولید، ایران در آستانه یک تحول ساختاری قرار دارد؛ تحولی که با تقویت سه ستون اصلی «تامین پایدار انرژی، گردش سرمایه و توسعه زیرساخت‌های کلان» می‌تواند به جهش اقتصادی پایدار و مبتنی بر تولید منجر شود. این چرخه معیوب، نه تنها به افزایش حجم تولید، بلکه به ایجاد شغل، کاهش نوسانات قیمتی و تقویت قدرت خرید مردم منجر می‌شود و امید به آینده‌ای اقتصادی پایدار و مبتنی بر خودکفایی را دوباره زنده می‌کند.

به گزارش کیوسک‌خبر، در عصر حاضر که اقتصادهای جهانی به سمت تولید پایدار و مقاومت در برابر شوک‌های خارجی حرکت می‌کنند، مفهوم ثبات تولید به عنوان یک شاخص کلیدی سلامت اقتصادی و امنیت اجتماعی، جایگاه ویژه‌ای یافته است. این مفهوم، فراتر از محدودیت افزایش حجم تولید، به معنای عملکرد پیوسته، قابل پیش‌بینی و بدون وقفه در واحدهای تولیدی است که همچنین پایه‌ای برای رقابت جهانی، ایجاد اشتغال و تثبیت قیمت‌ها محسوب می‌شود.

در شرایطی که اقتصاد ایران با چالش‌های متعددی از جمله نوسانات قیمتی، کاهش تولید و توقف فعالیت‌های صنعتی مواجه است، دستیابی به ثبات تولید نه تنها یک اولویت اقتصادی، بلکه یک ضرورت امنیتی و اجتماعی است. زیرا تولید پایدار، اولین گام در جهت کاهش تورم از طریق افزایش عرضه، حفظ قدرت خرید خانوارها و ایجاد اعتماد در بازارهای داخلی و بین‌المللی است.

یکی از مهم‌ترین پیامدهای ثبات تولید، ایجاد زنجیره‌ای از اثرات مثبت است. بر اساس آمارهای معتبر، هر ۱۰۰ میلیارد تومان افزایش تولید صنعتی، حدود ۱۵۰۰ شغل مستقیم و ۳۰۰۰ شغل غیرمستقیم را به همراه دارد. این امر نه تنها به رشد اقتصادی کمک می‌کند، بلکه به عنوان یک موتور اجتماعی، نقش مهمی در کاهش فقر، افزایش درآمد و تقویت پایه‌های پایداری اجتماعی ایفا می‌کند.

اما دستیابی به این هدف، نیازمند تقویت سه رکن اصلی است:

اول: تامین پایدار انرژی
انرژی به عنوان محرک اصلی تولید صنعتی، نقش حیاتی در حفظ فعالیت کارخانه‌ها دارد. کمبود یا نوسان در تامین برق، گاز و سوخت، حتی به مدت چند ساعت، می‌تواند به توقف فعالیت، از دست دادن سفارشات و افزایش هزینه‌های تولید منجر شود. با این حال، ایران با منابع انرژی فسیلی و تجدیدپذیر فراوان، امکان تامین پایدار انرژی را دارد. سرمایه‌گذاری در انرژی خورشیدی، بادی و بهبود زیرساخت‌های توزیع، می‌تواند این چالش را به یک فرصت تبدیل کند.

دوم: گردش سرمایه و دسترسی به تسهیلات مناسب
بسیاری از واحدهای تولیدی، به ویژه کوچک و متوسط، به دلیل کمبود سرمایه در گردش، نمی‌توانند مواد اولیه را تأمین کنند یا تولید خود را گسترش دهند. ارائه تسهیلات با نرخ بهره مناسب، وام‌های تضمینی و حمایت‌های مالی مستقیم، به ویژه برای بخش‌های کم‌درآمد و نوپا، می‌تواند این محدودیت را برطرف کند و جذب سرمایه را تسهیل کند.

سوم: توسعه زیرساخت‌های کلان
زیرساخت‌های حمل و نقل، راه‌آهن، بنادر و فرودگاه‌ها، نقش کلیدی در کاهش هزینه‌های لجستیک و افزایش کارایی تولید دارند. در حالی که هزینه حمل و نقل در ایران حدود ۲۰ درصد از قیمت نهایی محصولات را تشکیل می‌دهد، در کشورهای پیشرفته این رقم کمتر از ۱۰ درصد است. نوسازی این زیرساخت‌ها، نه تنها به کاهش هزینه‌ها کمک می‌کند، بلکه صادرات را نیز تقویت می‌کند.

علاوه بر این، ساده‌سازی مقررات، ایجاد محیط کسب و کار شفاف و دیجیتالیزه کردن فرآیندهای مالیاتی و صدور مجوزها، می‌تواند به جذب سرمایه و افزایش بهره‌وری کمک کند. همچنین، حمایت از نوآوری، تحقیق و توسعه، و ایجاد مراکز فناوری در صنایع پیشرفته، می‌تواند به افزایش کیفیت، کاهش هزینه‌ها و رقابت در بازارهای جهانی منجر شود.

در نهایت، دستیابی به ثبات تولید، نه تنها یک هدف اقتصادی، بلکه یک پیام امید به آینده‌ای پایدار، خودکفایی و مبتنی بر تولید است. با یک رویکرد هماهنگ، بلندمدت و متمرکز، ایران می‌تواند از چرخه نوسانات به چرخه پایداری و رشد اقتصادی جهش کند. این چرخه، نه تنها به افزایش تولید، بلکه به ایجاد شغل، تقویت قدرت خرید و امنیت اجتماعی منجر خواهد شد.

نویسنده: مهدی صالحی طاهری