مهدی صالحی طاهری
سوم شعبان، سالروز ولادت امام حسین(ع)، تنها یادآور طلوع خورشیدی در آسمان امامت نیست؛ بلکه نماد زاده شدن مفهومی ژرف از «پاسداری» در تاریخ اسلام است. این روز که به‌درستی «روز پاسدار» نام گرفته، فرصتی برای واکاوی نسبتِ بی‌تابیِ عاشورا با مسئولیتی است که هر مسلمان در قبال حقیقت و عدالت بر دوش می‌کشد.
سوم شعبان، جهان را با ولادت سومین پیشوای معصوم شیعیان، حضرت اباعبدالله الحسین(ع)، روشنی بخشید. این تولد، تنها یک رخداد تاریخی نیست، بلکه سرآغاز فصل نوینی در مبارزه برای پاسداری از اسلام ناب محمدی(ص) بود. روایات متعدد، حاکی از اهمیت این مولود مبارک در سپهر هستی است؛ از تبریک و تسلیت همزمان جبرئیل امین به پیامبر اکرم(ص) گرفته تا بشارت‌ها و هشدارهای الهی درباره آینده آن حضرت. این امر نشان می‌دهد که مسیر حیات این کودک از همان آغاز، با مفهومی به نام «ایثار در راه حق» گره خورده بود.
امام حسین(ع) در دامان پیامبر(ص) و در خانۀ وحی پرورش یافت. محبت ویژه رسول خدا(ص) به او و برادرش، و تأکیدات مکرر آن حضرت بر جایگاه رفیع این دو نور هدایت، از جمله حدیث مشهور «الحسن و الحسین سیدا شباب اهل الجنه»، گواهی است بر نقش بی‌بدیل آنان در تداوم خط رسالت. اما آنچه نام حسین(ع) را به نماد جاویدان پاسداری تبدیل کرد، انتخاب آگاهانه و فداکارانه‌ای بود که در مواجهه با انحراف و ستم انجام داد.
قیام عاشورا را باید اوج و تجلی عملی «پاسداری» تعریف کرد. در شرایطی که اساس اسلام مورد تحریف و تهاجم قرار گرفته بود، امام حسین(ع) با علم به پیامدهای سنگین، مسئولیت دفاع از دین جدش را بر عهده گرفت. این پاسداری، تنها یک مقابله نظامی نبود؛ بلکه حرکتی عمیقاً فرهنگی و الهی بود برای افشای ستم، زنده نگه داشتن امر به معروف و نهی از منکر، و اثبات این اصل که حفظ ظاهر قدرت، هرگز به قیمت نادیده گرفتن ارزش‌های اصیل اسلامی مشروعیت ندارد. شهادت او و یاران باوفایش، سند زندۀ این حقیقت شد که پاسداری واقعی، گاه تا پای جان و نثار عزیزترین سرمایه‌ها پیش می‌رود.
از این منظر، نامیدن این روز به «روز پاسدار» تنها یک اقدام نمادین نیست، بلکه اشاره به اصلی بنیادین دارد: پاسداری از ارزش‌های اسلامی، وظیفه‌ای همگانی و مستمر است که الگوی بی‌بدیل آن را در سیرۀ امام حسین(ع) می‌توان جستجو کرد. پاسدار بودن، به معنای پایبندی عملی به آرمان‌های آن حضرت؛ یعنی عدالت‌خواهی، ظلم‌ستیزی، اخلاص در عمل، و فداکاری در راه حفظ کرامت انسان و حریم دین است. این مسئولیت خطیر، در هر زمان و مکانی، متناسب با شرایط، بر عهدۀ مؤمنان است.
بنابراین، گرامیداشت روز پاسدار، فرصتی برای بازخوانی عهدی است که با آرمان‌های حسینی بسته‌ایم. این روز باید یادآور شود که عنوان «پاسدار»، بار مسئولیتی سنگین به همراه دارد؛ مسئولیتی که با الگوگیری از اخلاق، صلابت و ایثار سالار شهیدان، معنا می‌یابد و با پرهیز از هر آنچه می‌تواند موجب وهن این مقام شامخ شود، به سرمنزل مقصود می‌رسد. تبریک این روز، در واقع تجدید پیمان با همان مسیری است که امام حسین(ع) با قیام خود ترسیم کرد: مسیر پاسداری از حق تا پای جان.