ناهیدنیک‌بین نویسنده

ادبیات داستانی بازتابی از فرهنگ جاری در جامعه می‌باشد. نویسنده سوژه‌اش را از اتفاقات پیرامونش انتخاب می‌کند. دغدغه‌های مردم، دغدغه‌اش می‌شود و ذهنش در رابطه با مسائل جاری دراطرافش داستان‌سرایی می‌کند. با بکارگیری عناصر داستان‌نویسی و تکنیک، با کلمات بازی می‌کند. او با خلق جهانی خیالی ، حوادث را منطقی در کنار هم می‌چیند ومتنی را خلق می‌کند که بی شک در درونمایه‌اش چه مستقیم، چه ماهرانه و غیرمستقیم پیامی برای مخاطب مستتر است.
این هنر که شاخۀ مهم ادبیات است، هم جهانی خیالی و سرگرم کننده به مخاطب ارائه می‌نماید و هم به او کمک می‌کند که با تجربه‌های متفاوت، دیدگاه‌های گوناگون و چالش‌های جدید که خود با آن روبه‌رو نبوده، آشنا گردد. لذت ببرد و در کنار آن برآموخته‌هایش بیفزاید.
ادبیات داستانی بازتاب فرهنگ جامعه است. نویسنده اغلب اندیشه‌ها؛ باورها و عملکردهایی را در نوشته‌اش به کار می‌گیرد که در جامعه می‌بیند و تجربه می‌کند. او که فکر اولیۀ داستانش برگرفته از حوادث و اتفاقات زمانه‌اش می‌باشد، فرهنگ وسنت‌ها، انتخاب و ارزش‌های مورد توجه جامعه را به رشته تحریر در می‌آورد و این محتوا را به آیندگان منتقل می‌کند.
با مطالعۀ رمان و داستان خواننده بی‌آنکه خود با صرف زمان و انرژی درگیر مسئله‌ای شود، قادر به تجربۀ آن و حتی پیداکردن راه حل( در رمان‌های قوی که علاوه بر طرح معما و توجه به مضمون و پیرنگ به مسائل روانشناختی نیز اشراف کامل داشته‌اند.) می‌گردد. داستان‌های بلند و کوتاه با بینش وقلم قوی و محتوای عمیق اجتماعی و سیاسی و روانشناختی، با نفوذ در شرفای ناخوآگاهی خواننده درک او را نسبت به مسائل عمق می‌بخشند.
«آنِ داستانی» مخاطب را درگیر خود می‌کند، طوری که ذهن او حتی بعد از پایان داستان باز متوجۀ حوادث و مطالب و مهم‌تر از همه مفهومی است که به شدت بر او تأثیر گذاشته است و غافلگیرش کرده-است.
ادبیات داستانی از گذشته تأثیر مهمی در فرهنگ و آگاهیِ اجتماعی داشته است. این تآثیرگذاری چون غیرمستقیم به مسائل پرداخته‌ و احساس‌برانگیزاست، جذابیت و گیرایی بیشتری نسبت به سایر گونه‌های ادبی دارد.
امید که شرایط اقتصادی و فرهنگیِ جامعه در پیشبرد مطالعه، به ویژه ادبیات داستانی بهبود یابد.